آیا به زمین ریخته شدن خون مجاهدان فی سبیل اللهی که از بیحرمتی به کلامالله به خروش آمدهاند نیز نباید حتی اندکی همت ما را تحریک کند؟
چند روزیست که شیرمردان افغان از گستاخی و بیشرمی چندین باره یانکیهای متجاوز به خروش آمدهاند و جان بر کف گرفته و به پاسداری از کتاب الهی برخاستهاند، اما ...
اما قصه پر غصه مظلومیت برادران و خواهران مسلمان افغانمان گویا قرار است همچنان در بستر تاریخ جاری باشد.
معمولا وقتی در یکی از کشورهای اسلامی اتفاقی رخ میدهد و جمعی از برادران و خواهران مسلمان حرکتی علیه مستکبران صورت میدهند و یا اقدامی در حمایت از ارزشهای الهی و انسانی میکنند، این اتفاق موجی در دیگر کشورهای همکیش ایجاد میکند، در حمایت از اقدام اولین اما ...
اما افغانستان همانگونه که امتش سالیانی به درازای دو قرن است که مظلوم واقع شدهاند، گویا جانفشانیهایشان نیز به چشم نمیآید و در همین کشورهای همسایه چون ایران و پاکستان نیز قرار نیست که طوفان آنها حتی نسیمی بیآفریند.
آیا ما که داعیه مسلمانی داریم، دیگر بالاتر از قرآن هم داریم که هتک حرمت آن بخواهد خونمان را به جوش آورد؟
آیا به زمین ریخته شدن خون مجاهدان فی سبیل اللهی که از بیحرمتی به کلامالله به خروش آمدهاند نیز نباید حتی اندکی همت ما را تحریک کند؟
آیا این توقع زیادی است که وقتی دشمنان مشترک دین ما و برادران و خواهران افغانی، از کوچکترین بهانهها برای تحریک احساسات مردم افغانستان علیه ملت ایران سوءاستفاده میکنند، این بار حداقل با یک تجمع حمایتآمیز از قیام مقدس مردم افغانستان، به هم کیشان خود نشان دهیم که ما یاوران واقعی آنها در پاسداری از دین خدا و مقدسات دینمان هستیم؟
برادر و خواهر مسلمان، خواهر و برادر دانشجوی بصیر، آیا بر ما نیست که با فریادهای خود بر سر مستکبران از برادران و خواهران دینی خود که سینه در برابر گلولههای دژخیمان متجاوز یانکی سپر کردهاند، حمایت کنیم؟
یا علی
وحید عسگری
*. خبرگزاری فارس