رئیس ولسی جرگه در صحن مجلس انتخاب می شود یا در ارگ ریاست جمهوری؟

 

 عکس از  وب سایت پارلمان افغانستان                   http://wj.parliament.af/pvd/showdoc.aspx?Id=2304 

پیش بینی رئیس احتمالی ولسی جرگه بسیار مشکل شده است . بخصوص با این روند کم کم اعتماد به نفس وکلای جوان پارلمان هم افزوده شده و در خودشان هیچ کمبودی نسبت به امثال قانونی و سیاف نمی بینند، بناءً در دورهای آتی بعید نیست که آنها نیز بازو بر زده و به میدان حاضر شوند. امروز در دور پنجم،  انتخابات رئیس در دو مرحله برگزار شد: 

در دورِ اول این انتخابات با اشتراک 242 تن از وکلاء، امان الله پیمان با اخذ 54 رأی، مولوی شهزاده شاهد با 40 رأی، عبدالحفیط منصور با  اخذ14 رأی، داکتر عبدالقیوم سجادی با اخذ 63 رأی، کمال ناصر اصولی با اخذ 38 رأی و منور شاه بهادری با اخذ 21 رأی نتوانستند  پنجاه جمع یک آراء را از آن خود نمایند،  بنأ انتخابات مطابق مادۀ هشتم اصول وظایف داخلی به دور دوم میان دو نامزد امان الله پیمان  و داکتر عبدالقیوم سجادی که بیشترین آراء را به دست آورده بودند برگزار گردید.

در مرحله دوم انتخابات ، امان الله پیمان با اخذ 69 رأی و داکتر عبدالقیوم سجادی با اخذ 87 رأی با  40 رأی سفید و 39 رأی باطل ، مؤفق به کسب آرای  پنجاه جمع یک مجموع آراء نشدند. 

بنابراین رقابت همچنان ادامه خواهد یافت. و باید منتظر دورهای بعدی باشیم. 

همچنین حامد کرزى رئیس جمهور کشور امروز(١٩دلو) در یک نشست خبری گفت: "اینکه هربار تکراراً انتخابات شوراى ملى به دوربعدى میرود، با قانون اساسى سازگار نیست." (منبع خبرگزاری پژواک)

سازگاری با قانون اساسی دارد یا نه و اینکه آیا تشخیص این مساله در حوزه صلاحیت  آقای رئیس جمهور است یا خیر چندان مهم نیست، نکته اساسی این است که چرا کار عبث می کنیم؟ 

این روندی که در حال طی شدن است غیر از وقت تلفی چیزی عاید کشور نمی کند. سجادی و پیمان امروز  رقابت اصلی را انجام داده اند و جمعاً 156 رای از 242 رای موجود  را به خود اختصاص داده انددر حالیکه رئیس امروز 122 رای نیاز داشت، آیا با این آمار انتخاب رئیس دور از دسترس نیست؟

اما باز هم تکرار می کنم که مشکل کار را همه می دانیم. شما در نظر  بگیرید. بزرگان ولسی جرگه حال که خود را دور از چوکی ریاست می بینند با این انتخابات چه برخوردی خواهند داشت. مثلاً برای سیاف چه اهمیتی دارد که رئیس که خواهد بود و برای قانونی نیز همین وضع وجود دارد. بنابراین به سخره گرفتن پارلمان اندکی از حسرت آنها می کاهد.  

اگر تصمیمی عاقلانه گرفته نشود این ره که می رویم به ترکستان است. پروسه انتخاب رئیس با رای اکثریت نیازمند تغییر است و الا  با این شرایط ، تبانی با عوامل خارج از پارلمان (فرض را بر این می گذاریم که تا کنون تبانی صورت نگرفته)  بخصوص دولت محترم به عنوان راه حل عرفی(بنازم به عرفهای پسندیده مان)  تبارز می یابد. به هر حال تجربه نشان داده  است که وکلا و دولت نسبت به  ناز و عشوه های پنهانی ، دیکته های بیرونی و پلوهای فوق برنامه  حساسیت بیشتری نشان می دهند تا روند دموکراتیک.